زورتاک

xortak — Wed, 07 May 2008 20:29:18 GMT

سال های حیرانی که تمام شد جانی تازه گرفت . باوری تازه که رگ هایش را می سوزاند . جریانی تازه در رگ هایی آمده بود که کمی قبل تر به مردابی می مانست !
بستن چشم ها و گرفتن دست ها و راه رفتن روی لبه ایی باریک که معلوم نبود به کدام سمت سقوط خواهی کرد ! پرتگاهی عمیق یا...
رفتن و رفتن و خواستن !

اما !

مگر این اما ی لعنتی تنهایت می گذارد ؟! اما اما اما !

پ.ن : پوچ

xortak — Thu, 10 Jan 2008 20:29:18 GMT

xortak — Sat, 24 Nov 2007 20:29:18 GMT

می زنم برای روز هایی که می آیند و لبخند می آورند و سگرمه ها باز می شوند و باران می آید و تو می آیی و من بزرگ می شوم و تو می خندی و من باران ...
کم نیست این روزها ... خالی ست از هر بهانه و خنده ای ! چرا ؟ ب ی د ل ی ل ...
این ها که اینجایند روزهایشان طلایی می گذرد و شب هاشان مهتابی ... باران بیاید و نیاید روزها و شب هاشان رنگین است و پر هیاهو ... اما من ...
می دانی که نمیدانم کیستی و کجای این خاک نفس می کشی ... فکر می کنم این نوشته ها شاید روزی هدیه ی کوچکی باشد برای تویی که نمی دانستم کیستی و می نوشتم از تو به صد آشنایی ...
می دانم بیایی و ببینی در و دیوار این خانه سیاه است دلت می گیرد ... می شکند ٬ غصه ورش
می دارد ...
بخند و بدان هیچ رنگی این همه اینجا را برای من گرم و دلپذیر نمی کرد . بخند و بدان همین سیاهی ها روزی خانه ی امنی برای تو می شود ... فقط کافی ست کمی درنگ کنی . چشمت که عادت کند خو می گیری و دیگر دل نمی کــَنی م ی د ا ن م (:

از همین حالا دوستت دارم (: اول ~

xortak — Tue, 11 Sep 2007 20:29:18 GMT

هی با توام مهربون ! تویی که همیشه بودی و به باریکتر از مویی حفظم کردی ! میگن همیشه هستی پس از حالم باخبری ! میگن نگفته میدونی اما میخوام بگم که یادت بمونه ...
میگن آدمایی که پنجاه سالشون میشه دو سوم عمرشون رو گذروندن ! ببین مهربون ! بیا با هم یه معامله ایی بکنیم ! هر یه سالی که از عمرشون از این به بعد میگذره تو پنج سال از عمر من کم کن ... می خوام نبینم اون روز رو ...
تویی که میخونیم ! میدونی چی میگم ؟ من نمی خوام نباشن ... من نمی تونم تحمل کنم ... من از بغض خفه میشم وقتی به نبودنشون فکر می کنم ...
آهای تویی که بزرگترینی... تورو به بزرگیت من رو با این گرفتن ها امتحان نکن ... نخواه که بهم ثابت کنی باید تحمل داشته باشم !
تو میدونی من چقدر بد بودم براشون ... تو میدونی چقدر غصه شون دادم ... تو که بزرگی غصم نده !
تو رو به همه روزهای خوبی که برامون رقم میزنی، اون روز رو با هم برامون رقم بزن ...
کمکم کن ... دارم دیوونه میشم !
آهای تویی که می بافی ... وقتی به آخر کلاف رسیدی یادت باشه با سه نخ کور کنی ... اگه یکی یکی کور کنی من میشکافم ... هممون میشکافیم !

xortak — Wed, 25 Jul 2007 20:29:18 GMT

xortak — Thu, 28 Jun 2007 20:29:18 GMT

برادر جان! نمی دونی چه دلتنگم

برادر جان نمی دونی چه غمگینم...

نمی دونی٬ نمی دونی برادر جان

گرفتار کدوم طلسم و نفرینم

نمی دونی چه سخته در به در بودن...

مثل طوفان همیشه در سفر بودن

برادر جان ٬برادر جان نمی دونی

چه تلخه وارث درد پدر بودن...

دلم تنگه برادر جان دلم تنگه

دلم تنگه از این روز های بی امید

از این شبگردی های خسته و مایوس

از این تکرار بیهوده ٬ دلم تنگه

همیشه یک غم و یک درد و یک کابوس!

دلم تنگه برادر جان ٬ برادر جان دلم تنگه

دلم خوش نیست ٬ غمگینم برادر جان

از این تکرار بی رویا و بی لبخند

چه تنهایی غمگینی که غیر از من همه خوشبخت و عاشق

عاشق و خرسند...

به فردا دل خوشم شاید که فردا طلوع خوب خوشبختی من باشه !

پ.ن : رفیق این روزهای من است (:

xortak — Wed, 13 Jun 2007 20:29:18 GMT

سکوت-بغض-گره-درد-گلو-اضطراب- وهم - ناخن - خراش - نبودن - همهمه - پوچی - سکوت - سیاهی - سکوت - خفقان - سکوت - صدا - کورسو - چراغ - باد - خاموشی - یأس - سکوت و
خواب و خواب و خواب و خواب . . .

xortak — Mon, 30 Apr 2007 20:29:18 GMT

ناوارد که باشی و غریب ٬هرچقدر هم که بگردی ٬ نمی توانی کلید برق را از زیر پاپیتال های حیاط مامان گُلی پیدا کنی ... مامان گلی اولین بوته را درست روز تولد هفت سالگی ِ من کاشته بود تا هرچه من بزرگتر می شوم برگ ها دیوار رابپوشانند و خشت های نم خورده ی خانه ی قدیمی٬ گذر ِ عمر را یادش نیاورند ... الان که فکر می کنم مامان گُلی از من هم گیج تر بود ! گیرم مامان گُلی دیوار را قایم می کردی ! با من چه می کردی که روز به روز بزرگتر می شدم و تلخ تر ...
هیچ وقت یادم نمی رود ... اولین هدیه ی مامان گلی برای روز تولد من نهال اناری بود که هر دو باهم کاشتیم تا روزها که مدرسه بودم مامان گُلی مراقبش باشد ...
من بزرگتر شدم و بزرگتر و مامان گلی کوچک تر و کوچک تر ... نهال انار درخت بزرگی شد و مامان گُلی روز به روز تُردتر و شکننده تر ...
اولین میوه ی انار که آمد مامان گُلی رفت ...
امروز ۸ سال است که نیستی ... اولین انار امسال را ببین مامان گُلی (:

xortak — Wed, 21 Mar 2007 20:29:18 GMT

" من فکر می کنم
هرگز نبوده قلب من
این گونه
گرم و سرخ:

احساس می کنم
در بدترین دقایق این شام مرگزای
چندین هزار چشمه خورشید
در دلم
می جوشد از یقین؛
احساس می کنم
در هر کنار و گوشه این شوره زار یاس
چندین هزار جنگل شاداب
ناگهان
می روید از زمین.

آه ای یقین گمشده، ای ماهی گریز
در برکه های آینه لغزیده تو به تو!
من آبگیر صافیم، اینک! به سحر عشق؛
از برکه های اینه راهی به من بجو!

من فکر می کنم
هرگز نبوده
دست من
این سان بزرگ و شاد؛
احساس می کنم
در چشم من
به آبشار اشک سرخگون
خورشید بی غروب سرودی کشد نفس؛

احساس می کنم
در هر رگم
به تپش قلب من
کنون
بیدار باش قافله ئی می زند جرس...

آمد شبی برهنه ام از در
چو روح آب
در سینه اش دو ماهی و در دستش اینه
گیسوی خیس او خزه بو، چون خزه به هم.

من بانگ بر گشیدم از آستان یاس:
- آه ای یقین یافته، بازت نمی نهم! "

xortak — Sun, 03 Dec 2006 20:29:18 GMT

می خوام امشب از ظرفی بگم که وجود منه ... ظرفی که سالها پیش دایره ی دایره بود ... دایره ای که برای یک لحظه بودنش دارم له له میزنم .... بهترین ظرفی که به یک زن میاد ! ظرف قالبِ زن !
گذشت و گذشت و من الان یه مربع کاملم ! بدون هیچ کم و کاستی از یک مربع به اضافه ی وجودی پوک و خشن ! گوشه هایی تیز که خیلی راحت خراش میدن و می بُرن و رد می شن ! خشک و ایستا ! لجباز و یکدنده ! یه زمانی خودم رو به خاطر اون همه احساس ِ خام سرزنش می کردم و الان به خاطر اون همه خاکستری که یکهو مجبور شدم بپذیرم ...
میدونی چقدر آدما منو پس زدن به خاطر همین تغییر ناگهانی ؟
نه نمی دونی ... تو همونی هستی که بودی ...
خب از باقیمانده های یه دختر حساس و پراحساس ٬ الان فقط یه صورت مونده ! درونم کاملآ عوض شده ٬ میدونم بهم نمیاد .
خب آره ! این همه تغییر شاید بد نباشه اما برای من زود بود ! من هنوز دلم خنده های بی هوا می خواد . شُر شُر ِ اشک هام به قیمت قهقه های از ته دل ... من دلم هوس می خواد نه منطق ِ خشک ! دلم بی تابی می خواد ٬ شیطنت ٬ بچگی ...

پ.ن ۱ : خلق ِ خدا آنقدرها هم پَست نیست ! باور کن ...

پ.ن ۲ : و من تهدید می شوم به هر آنچه در من٬ دیگری را نا امید می کند ...

پ.ن ۳: "زن عشق مي كارد و كينه درو مي كند.ديه اش نصف ديه توست و مجازات زنايش با تو برابر!
مي تواند تنها يك همسر داشته باشد و تو مختار به داشتن چهار همسرهستي... براي ازدواجش ــ در هر سني ـ اجازه ولي لازم است و تو هر زماني بخواهي به لطف قانونگذار مي تواني ازدواج كني! در محبسي به نام بكارت زنداني است واز تو كتك مي خورد و تو محاكمه نمي شوي! او مي زايد و تو براي فرزندش نام انتخاب مي كني! او درد مي كشد و تو نگراني كه كودك دختر نباشد... او بي خوابي مي كشد و تو خواب حوريان بهشتي را مي بيني. او مادر مي شود و همه جا مي پرسند نام پدر.... و هر روز او متولد ميشود؛عاشق مي شود؛مادر مي شود؛پير مي شودو ميميرد وقرن هاست كه او٬ عشق مي كارد و كينه درو مي كند چرا كه در چين و شيارهاي صورت مردش به جاي گذشت زمان جواني بر باد رفته اش را مي بيند و در قدم هاي لرزان مردش٬گام هاي شتابزده جواني براي رفتن و درد هاي منقطع قلب مرد٬سينه اي را به ياد مي اورد كه تهي از دل بوده و پيري مرد رفتن و فقط رفتن را در دل او زنده مي كند... و اينها همه كينه است كه كاشته مي شود در قلب مالامال از درد. "