و او ناگاه بُرید !
بعد از  این زخم های پی در پی نیاز به فشاری مضاعف نبود ! با اندک اشاره ای بُرید ...
سال ها چ ش م به راه ٬ رویا بافته و بافته بود ...
دیدی چه آسان  بُرید ؟!  (:
دخترکِ لوس و یکدانه ی پدر٬ سر سخت تر از تیغه ای   ت ی ز   ٬ می بُرَد و مستانه می خندد  ...
دیگر گریه نمی کند . حاضر است به عزیز ترین هایش قسم بخورد . می دانی که خوب د ر و غ  می گوید !
سال هاست هق هق گریه های کسی دلش را نلرزانده است ...
هق هقش را ه ی چ کس باور نکرد  (:
میدانی که یک بار برای همیشه  د ل  را با دستان خودش تا مرز نیستی برد  و از آن پس بُرید ...

پ.ن :                د خ ت ر کِ                 ب ی چ ا ر ه ی               س  ا  د  ه